Nowi orędownicy w Świątyni Opatrzności Bożej
7 czerwca do grona błogosławionych czczonych w wilanowskim Sanktuarium dołączą dwie niezwykłe osoby: siostra Bolesława Lament, założycielka Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny, oraz ksiądz Józef Stanek, pallotyn, męczennik drugiej wojny światowej.
Ich życie to świadectwo zaufania Bożej Opatrzności w czasach, gdy świat wydawał się o Niej zapominać.
Bolesława Lament urodziła się w 1862 roku w Łowiczu. Dorastała w trudnym czasie zaborów, doświadczyła dwóch wojen i rewolucji bolszewickiej. Dotkliwie odczuła wpływ rusyfikacji i próby wynarodowienia, dostrzegła w tym jednak Boże wezwanie, by umacniać wiarę katolików i budować jedność między zwaśnionymi narodami i wyznaniami. W tym celu założyła Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny, do dziś zaś czczona jest jako patronka jedności Kościoła, osób poszukujących drogi życiowej oraz rodzin w trudnej sytuacji. Tegoroczne hasło Święta Dziękczynienia, skupione wokół wdzięczności za świadectwo wiary, w pełni odzwierciedla jej ideały. Błogosławiona Bolesława widziała brata w każdym człowieku, dlatego angażowała się w pomoc ubogim i pokrzywdzonym. Podejmowała też działalność oświatowo-wychowawczą. W historii zapisała się jako osoba niosąca nadzieję, pocieszenie i pojednanie międzyludzkie. Strapionych umacniała słowami: „Jesteśmy w ręku Boga, który jest Panem wszystkich mocarzy tej ziemi, toteż nie obawiajmy się niczego, jak tylko grzechu”.
Z pomocą innym spieszył także ksiądz Józef Stanek, pallotyn, działający w konspiracji pod pseudonimem „Rudy”. Podczas Powstania Warszawskiego był kapelanem na Czerniakowie. Choć miał szansę przepłynąć na drugi brzeg Wisły i uratować swoje życie, świadomie z tego zrezygnował. Chciał do końca towarzyszyć rannym żołnierzom i cywilom, nieść im pociechę i udzielać sakramentów w samym środku piekła walk na Powiślu. Jego męczeństwo to wstrząsający obraz nadludzkiej odwagi w obliczu barbarzyńskiej nienawiści. Kiedy hitlerowcy prowadzili księdza Józefa na szubienicę, ani na chwilę nie przestał być duszpasterzem. Z pętlą na szyi, zawiązaną na kapłańskiej stule, zdążył pobłogosławić współwięźniów i oprawców, czyniąc znak krzyża. Do ostatniego tchnienia pozostał przepełniony wdzięcznością za godność kapłaństwa. Z tego powodu czcimy go przede wszystkim jako patrona kapelanów wojskowych. Przewodzi też osobom niosącym pomoc w sytuacjach ekstremalnych i młodzieży szukającej autorytetów. Ksiądz Józef pokazał, że największym darem, jaki możemy ofiarować Bogu i drugiemu człowiekowi, jest nasza bezwarunkowa obecność, poświęcenie do końca.
Uroczyste wprowadzenie relikwii dwojga błogosławionych do Świątyni Opatrzności Bożej to okazja do wyproszenia konkretnych łask. Zachęcamy więc do przesyłania intencji, które zostaną złożone przy ołtarzu podczas Mszy św. dziękczynnej, stanowiącej serce XIX Święta Dziękczynienia.
