Błogosławiona Bolesława Lament MSF
(1862-1946)
Błogosławiona Bolesława Maria Lament urodziła się 3 lipca 1862 roku w Łowiczu w rodzinie rzemieślniczej jako najstarsza spośród ośmiorga dzieci Marcina i Łucji Lamentów. Już od najmłodszych lat wyróżniała się głęboką religijnością, pracowitością oraz wrażliwością na potrzeby innych ludzi. Ukończyła rosyjskie progimnazjum ze złotym medalem, a następnie zdobyła kwalifikacje krawieckie, prowadząc własny zakład w rodzinnym mieście.
Jej życie przypadło na dramatyczny okres dziejów Polski. Doświadczyła zaborów, nasilonej rusyfikacji, I wojny światowej, rewolucji bolszewickiej oraz II wojny światowej. W wydarzeniach tych dostrzegała jednak nie tylko cierpienie narodów, ale również wezwanie do budowania zgody między ludźmi różnych kultur, narodowości i wyznań.
Początkowo związana była ze Zgromadzeniem Rodziny Maryi, gdzie pracowała jako nauczycielka i wychowawczyni w różnych miejscach Imperium Rosyjskiego. Po latach rozeznawania powołania zaangażowała się w działalność społeczną w Warszawie, prowadząc między innymi dom noclegowy dla bezdomnych na Pradze. Szczególną troską otaczała osoby ubogie, zagrożone utratą wiary oraz młodzież pozbawioną odpowiedniej opieki wychowawczej.
Przełomowym momentem było założenie w 1905 roku w Mohylewie nad Dnieprem Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny. Celem nowej wspólnoty było umacnianie katolików w wierze oraz wspieranie dzieła jedności chrześcijan, szczególnie na terenach zamieszkiwanych przez katolików i prawosławnych. Wiele lat przed rozwojem współczesnego ruchu ekumenicznego Bolesława Lament podkreślała znaczenie dialogu, wzajemnego szacunku i współpracy między wyznaniami chrześcijańskimi.
Po przeniesieniu zgromadzenia do Petersburga siostry prowadziły szkoły, internaty, sierocińce i placówki wychowawcze. Działalność była otwarta dla wszystkich potrzebujących, niezależnie od ich pochodzenia czy wyznania. W kolejnych latach dzieło rozszerzyło się również na Finlandię oraz inne regiony Europy Wschodniej.
Błogosławiona Bolesława była znana z przekonania, że każdy człowiek jest dzieckiem Boga i zasługuje na szacunek. Niosła pomoc biednym, samotnym i wykluczonym, a jej działalność wychowawcza i charytatywna pozostawiła trwały ślad w historii Kościoła. Strapionych umacniała słowami: „Jesteśmy w ręku Boga, który jest Panem wszystkich mocarzy tej ziemi, toteż nie obawiajmy się niczego, jak tylko grzechu”.
W 1935 roku, ze względu na wiek, zrezygnowała z kierowania zgromadzeniem. Zamieszkała w Białymstoku, gdzie nadal prowadziła działalność apostolską, wychowawczą i charytatywną. Ostatnie pięć lat życia spędziła sparaliżowana, znosząc cierpienie z niezwykłą pogodą ducha i ufnością wobec Boga.
Zmarła 29 stycznia 1946 roku w Białymstoku w opinii świętości. Jej doczesne szczątki spoczęły w Ratowie, które do dziś pozostaje ważnym miejscem związanym z jej kultem.
Kościół katolicki oficjalnie potwierdził heroiczność jej życia podczas beatyfikacji dokonanej przez św. Jana Pawła II 5 czerwca 1991 roku w Białymstoku. Papież wskazał ją jako wzór troski o jedność chrześcijan oraz wiernego realizowania Ewangelii w codziennym życiu. Wspomnienie liturgiczne błogosławionej obchodzone jest 29 stycznia.
Duchowe dziedzictwo Bolesławy Lament pozostaje żywe również współcześnie. Założone przez nią Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny prowadzi działalność edukacyjną, wychowawczą, parafialną i misyjną, między innymi w Polsce, Zambii i Kenii.
Wyrazem rosnącego kultu błogosławionej było uroczyste wprowadzenie jej relikwii do Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie 7 czerwca 2026 roku podczas XIX Święta Dziękczynienia. Relikwie zostały wniesione jako znak wdzięczności za świadectwo wiary i służby Kościołowi, a sama błogosławiona dołączyła do grona patronów czczonych w tym narodowym sanktuarium.
Dziś bł. Bolesława Lament jest szczególnie czczona jako patronka jedności Kościoła, dialogu między chrześcijanami, osób poszukujących drogi życiowej oraz rodzin przeżywających trudności. Jej życie pozostaje świadectwem, że nawet w najbardziej niespokojnych czasach można budować mosty porozumienia, nieść nadzieję i służyć drugiemu człowiekowi.