Konferencja prasowa przed XIX Świętem Dziękczynienia
29 maja w Centrum Opatrzności Bożej odbyła się konferencja prasowa przed XIX Świętem Dziękczynienia.
Opatrzność – doświadczenie bliskości Boga
Pierwszym prelegentem podczas konferencji był abp Adrian Galbas SAC, który zaprosił do udziału w XIX Święcie Dziękczynienia. Swoją wypowiedź rozpoczął od podkreślenia znaczenia Opatrzności Bożej jako doświadczenia bliskości Boga w życiu człowieka
opatrzność to jest ten wielki dar Boży, który polega na tym, że Pan Bóg jest z nami, że nas prowadzi przez wszystkie doświadczenia naszego życia. To co kiedyś ładnie powiedział papież Benedykt XVI: „ten kto wierzy nigdy nie jest sam“.
Następnie arcybiskup przywołał słowa Psalmu 23:
Chociażbym chodził ciemną doliną,
zła się nie ulęknę,
bo Ty jesteś ze mną. (Ps 23,4a)
Świadectwo wiary jako codzienna misja
Nawiązując do hasła tegorocznego Święta Dziękczynienia „Dziękujemy za świadectwo wiary“, Metropolita podkreślił, że łączy się to także z byciem misjonarzem, bo uczeń Chrystusa jest powołany również do bycia misjonarzem. Podkreślił, że najlepszym świadectwem wiary jest, gdy żyjemy zgodnie z tym, co wyznajemy.
Arcybiskup Adrian Galbas zachęcił również do rachunku sumienia z bycia świadkami wiary:
To znaczy po pierwsze, czy się swojej wiary nie wstydzę, czy mam śmiałość i odwagę, by ją pokazywać. Nie, żeby się z nią obnosić, ale by ją pokazywać. Nie tylko w sposób zewnętrzny, ale przede wszystkim poprzez styl mojego życia.
Święci z sąsiedztwa – świadkowie w codzienności
Zwrócił również uwagę na to, żeby świadków wiary szukać w codzienności, żeby szukać świętych z sąsiedztwa, o których tak wiele mówił papież Franciszek. Dziękować za tych, którzy nam pomagają iść za Chrystusem:
Kto jest takim Świadkiem Wiary dla mnie? Kto mi pokazuje, pokazał Boga? Kto jest właśnie osobą konsekwentnie żyjącą swoją wiarą, która dzięki temu dodaje także mnie samemu siłę, która mnie dzięki temu wzmacnia?
XIX Święto Dziękczynienia może być okazją do zrobienia sobie spisu własnych Świadków Wiary i przynieść ich w sercu na zbliżające się uroczystości, aby za nich podziękować Bogu.
Nowi błogosławieni – wzory do naśladowania
W dalszym ciągu swojej wypowiedzi Metropolita powiedział kilka słów o błogosławionych, których relikwie zostaną w tym roku wprowadzone do Świątyni Opatrzności Bożej.
Myślimy o błogosławionej Bolesławie Lament, kobiecie orkiestrze, filantropce, działaczce charytatywnej, kobiecie zaangażowanej w dzieła wychowawcze, edukacyjne. Ale właśnie taka osoba, która nie tylko była, czy jest dla nas Świadkiem Wiary, ale ona to robiła w warunkach bardzo trudnych i historycznie, i społecznie, i kościelnie, a jakoś nie ma w niej marudzenia, zniechęcenia, jakichś wątpliwości, więc jest to ktoś, kogo warto na pewno nie tylko podziwiać, ale próbować naśladować, czyli w takich warunkach, w jakich my jesteśmy robić to, co robiła ona.
A drugi to Palotyn. Błogosławiony ksiądz Józef Stanek, z kolei młody kapłan, trzy lata po święceniach już oddał życie tutaj na ulicach Warszawy, walcząc w Powstaniu Warszawskim. I też mógł uratować swoją skórę, ale tego nie zrobił. Ważniejsza dla niego była jego misja, jego służba i ludzie, z którymi był.
Tych dwoje ludzi łączy także to, że żyli w tym samym czasie, Bolesława lament trochę dłużej, ale także to, że też są powiązani z Warszawą. Ksiądz Józef poprzez udział w Powstaniu Warszawskim, a Bolesława spędziła tutaj też sporo lat.
Co w programie XIX Święta Dziękczynienia?
Na zakończenie Arcybiskup Adrian Galbas przedstawił w skrócie program dnia i zapraszając do udziału w uroczystej Eucharystii o godzinie 12, której przewodniczyć będzie abp Tadeusz Wojda, przewodniczący konferencji episkopatu Polski, pielgrzymce z placu Piłsudskiego oraz do Miasteczka dla Dzieci.
Wesoły Lament – bł. Bolesława Lament
Święty Jan Paweł II, zapowiadając beatyfikację błogosławionej powiedział:
Będzie wesoły Lament
Faktycznie radość wybuchła, kiedy 5 czerwca 1991 roku Papież dokonał beatyfikacji.
Siostra Tomira Brzezińska MSF przedstawiła sylwetkę bł. Bolesławy Lament, której relikwie zostaną 7 czerwca uroczyście wprowadzone do Świątyni Opatrzności Bożej:
Błogosławiona urodziła się w Łowiczu w drugiej połowie XIX wieku. Przyszło jej wzrastać w czasach zaborów. Doświadczyła więc deficytu wolności ojczyzny, deficytu jedności wyznań chrześcijańskich.
Od młodości nie rozumiała podziałów, skomplikowanych historii ludzkiego życia. Pan Bóg w serce Bolesławy zaszczepił pragnienie języka jedności. Miłość jest większa od limitów, rozłamów i znajdzie drogę tam, gdzie ścieżki już nie ma.
Rozeznawała powołanie, a Bóg budował na jej pragnieniach i powoli odsłaniał swoją wolę. Przyjęła propozycję pracy misyjno-wychowawczej wśród młodych wynarodowianych Polaków w Mochylewie. I tam kontemplując misję Pana Jezusa przeżyła ewangeliczną prawdę, że Chrystus przyszedł na świat, aby szukać i zbawić to, co zginęło.
Aby nastała jedna owczarnia i jeden pasterz, aby świat uwierzył. I słowa te dały Bolesławie siłę, by w 1905 roku założyć wspólnotę zakonną i wskazywały na charyzmat zgromadzenia. Błogosławiona Bolesława tworzyła placówki apostolskie, oświatowe, włączając się, angażując w dzieło umacniania katolików w wierze, wspomagania jedności chrześcijan, jednania ludzkich relacji, głoszenia Ewangelii tym, którzy jej nie znają.
Zło i dobro nazywała po imieniu, ale nigdy nie dzieliła, a zawsze łączyła. Do zakładanych przez siebie szkół przyjmowała dziewczyny prawosławne. Udostępniała kaplicę protestantom.
W tamtych czasach nikt nie budował ekumenicznych mostów. Mur wrogości międzywyznaniowej był faktem. Można by rzec, że urodziła się za wcześnie dla swojego wieku, ale nie dla idei ekumenizmu, która dla zaowocowania potrzebowała stu lat.
Siostra Tomira podkreśliła, że bł. Bolesława głęboko wierzyła, że tylko Bóg może przemienić serce. Przywołała również żartobliwie Psalm 144, w którym modlimy się, aby lament ominął nasze ulice
ale ta Lament niech nie omija. Niech 7 czerwca przyprowadzi nas do Świątyni Bożej Opatrzności.
Na zakończenie Misjonarka przywołała słowa listu, który w 1940 roku własnoręcznie napisała błogosławiona Bolesława:
Ten, który nas stworzył, czuwa i pamięta o nas, a śpieszy z pomocą każdej chwili. Ufajmy jego Boskiej Opatrzności i pamiętajmy, że nigdy nie pośle nam ponad siły tego, czego nie moglibyśmy udźwigać. Toteż spoczywajmy z ufnością jak dziecię na łonie swej matki, które jest pewne, że matka nie da mu krzywdy uczynić. Szczerze miłująca was, Bolesława.
Bł. Józef Stanek – miłość silniejsza od lęku
Ksiądz Grzegorz Kurp SAC przedstawił następnie sylwetkę drugiego błogosławionego, swojego współbrata – Józefa Stanka SAC. Swoją wypowiedź rozpoczął od słów św. Augustyna:
Historia jest zwierciadłem Opatrzności Bożej (Państwo Boże)
Ten cytat, jak podkreślił, bardzo dobrze pasuje do błogosławionego, w którego życiu Opatrzność Boża bardzo wyraźnie się odbija.
Młody chłopak pochodzący ze Spisza, urodził się w 1916 roku właśnie na Spiszu, najmłodszy z ośmiorga rodzeństwa. Bardzo wcześnie stracił rodziców, także starsze rodzeństwo zajmowało się nim.
Rodzina niezwykła, głęboko wierząca. Wystarczy wspomnieć jeden fakt, że jego ojciec przed I wojną światową odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej. Błogosławiony Józef Stanek, czy Józio Stanek, trafił do Kolegium Marianu, do Palotynów, do Wadowic, tam zdał maturę.
Następnie trafił do Wyższego Seminarium Duchownego Księży Palotynów w Ołtarzewie Ożarowie Mazowieckim, tutaj pobliskim. W czasie wojny, na początku wojny został również z resztą kleryków przesiedlony na wschód Polski, tam uciekł również z niewoli radzieckiej. Trafił do Warszawy, następnie jako młody ksiądz, wyświęcony w 1941 roku przez arcybiskupa Stanisława Gala, ówczesnego administratora apostolskiego Archidiecezji Warszawskiej, właśnie w Katedrze Świętego Jana w kwietniu, 7 kwietnia.
Rozpoczął studia na Uniwersytecie Warszawskim na Wydziale Socjologii. Kiedy rozpoczęło się powstanie, zaangażował się jako kapelan Armii Krajowej i od połowy sierpnia w zgrupowaniu Kryska, był kapelanem, miał swój pseudonim Rudy, ze względu na kolor swoich włosów. Są świadectwa, które mówią o księdzu Józefie Stanku, który bardzo mocno angażował się w taką bardzo doraźną, zwyczajną, szarocodzienną pomoc powstańcom.
Kulminacja nastąpiła we wrześniu 1944 roku, kiedy całe zgrupowanie Kryska znalazło się tutaj na Czerniakowie, na Powiślu. I tutaj przebywają, mówi się o tym jako o warszawskich Termopilach, gdzie rzeczywiście ta furia ostateczna i złość i to wszystko, co wiązało się z tym szaleństwem powstania od strony agresorów, uzyskało swoją kulminację.
(…) Ksiądz Józef Stanek przebywał w pomieszczeniu, w budynku fabryki ultramaryny na ulicy Solec 53 i tam 23 września 1944 roku wraz z pięcioma sanitariuszkami został powieszony. Jedni twierdzą, że na pasach transmisyjnych od tej fabryki, inni widzieli, że była to stuła, jego osobista stuła.
Nie jest to do końca rozstrzygnięte, ponieważ ci, którzy maszerowali gnani do Pruszkowa widzieli z daleka tylko powieszoną postać, osobę księdza Józefa Stanka. Nie mogli rozróżnić, co to jest za materiał, ale został powieszony na pokaz, żeby dać do zrozumienia, jak się kończy nieposłuszeństwo, które zaprezentował. Ksiądz Józef Stanek dla tych, którzy go mordowali, którzy go wieszali prawdopodobnie był bezimienny, ale był przede wszystkim księdzem.
Ta furia, ta złość wynikała z samego faktu, że jest księdzem, że jest Polakiem, że walczy w powstaniu. Tak jak ksiądz arcybiskup wspomniał, ksiądz Józef miał szansę przedostać się na drugą stronę Wisły, na Pragę, ale zostawił swoje miejsce rannemu żołnierzowi. Kiedy już były prowadzone egzekucje, błogosławił tych wszystkich, którzy byli wokół, błogosławił również swoich oprawców.
Ksiądz Grzegorz podkreślił, że może on być patronem drogi kapłańskiej, powołania kapłańskiego, ale także wszystkich osób związanych z Warszawą.
Dla pallotynów, wg ks. Grzegorza, ks. Stanek nie jest symbolem smutnej historii
jest przykładem charyzmatycznej, męczeńskiej realizacji palotyńskiej konsekracji, palotyńskiego powołania i kapłańskiego powołania
Następnie opowiedział o symbolice relikwiarza błogosławionego, który znajdzie się w Świątyni Opatrzności Bożej. Nawiązuje on do powstańczej historii błogosławionego oraz faktu, że siłą Polski jest również krew męczenników.
Miasteczko dla dzieci
Po prezentacji nowych patronów ks. Tadeusz Aleksandrowicz opowiedział o atrakcjach, jakie będą czekać na przybyłych w Miasteczku dla Dzieci. Podkreślił on, że piękną tradycją Święta Dziękczynienia jest to, że jest to uroczystość nie tylko dla dorosłych. Wskazał, że
jedną z głównych wartości tego miejsca jest młode pokolenie i to najmłodsze i to już teraz coraz większe. Widzimy to także i po ilości dzieci do I Komunii Świętej w tym roku ponad 300 osób
Formą zauważenia tych dzieci i całych rodzin jest Miasteczko dla Dzieci z grą „Mały ja – wielka misja“.
To co robimy właśnie poprzez takie gry terenowe, współczesne katechizowanie zmierza także i do tego, żeby ta gra terenowa była i w ogóle wszystkie te działalności tutaj wokół świątyni były nie tylko przypomnieniem tego, że jest miło i sympatycznie przy świątyni, ale przede wszystkim, żeby to wszystko miało jakąś wartość i żeby to prowadziło do czegoś o wiele głębszego. Bo na co dzień oczywiście jest możliwość korzystania z sakramentów świętych, korzystania z Eucharystii przede wszystkim, ale w Święto Dziękczynienia chcieliśmy nie tylko wyjść na zewnątrz Świątyni, ale przede wszystkim przypomnieć wszystkim tym, którzy stanowią rodzinę, że możemy być bardzo piękni właśnie w tym wszystkim co robimy, więc tych warsztatów, tych atrakcji będzie sporo.
Kapłan zwrócił również uwagę na Teatr XXI wieku dla dzieci, który jest stałą atrakcją w Świątyni.
24 sceny lalkowe, które opowiadają historię Polski w przystępnej i wydaje się poruszającej formie. Zresztą mamy taki oddźwięk, że te dzieci, które wychodzą po tym teatrzyku, kiedy zadaje się im pytania dotyczące historii Polski, potrafią bardzo pięknie powtórzyć to. I to jest chyba najlepszy dowód na to, że ten teatrzyk przynosi te błogosławione owoce.
Oprócz tego będzie możliwość zwiedzania Mt 5,14 | Muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego oraz wystawy o Powstaniu Warszawskim. Będą też oczywiście dmuchańce, plac zabaw, kolejka szynowa. Atrakcji nie zabraknie.
10-lecie otwarcia Świątyni Opatrzności Bożej
Po omówieniu przebiegu XIX Święta Dziękczynienia, obecni mieli okazję obejrzeć film podsumowujący ostatnie 10 lat, które minęły od otwarcia Świątyni dla wiernych.
Po filmie ksiądz Sławomir Nowakowski opowiedział o tym, co udało się zrobić w Świątyni i o planach na przyszłość. Podkreślił, że Świątynia jest wielkim dziełem, będącym też wyrazem wielkiej wiary. Ksiądz prezes zapowiedział również zbiórkę, która odbędzie się w Święto Dziękczynienia w wielu parafiach całej Polski.Zbiórka ta ma służyć temu, aby
ten Dom stawał się prawdziwie Domem Modlitwy, żeby to miejsce było dla wszystkich miejscem, gdzie możemy Boga spotkać, pomodlić się, ale też, żeby tam poczuć Jego obecność. I pod tym względem potrzeba wielu, wielu też i prac bardzo zaawansowanych, specjalistycznych, które wymagają odpowiedniej koncepcji całego wystroju wnętrza. Nad tym też będziemy systematycznie pracować.
Zaznaczył, że obecnie w Świątyni trwają konieczne prace konserwacyjne.
W związku z 10-leciem od otwarcia Świątyni Opatrzności Bożej zapowiedział, że 11 listopada 2026 roku pod krzyżem na kopule Świątyni zawiśnie kolejna kula wdzięczności, do której zostaną włożone napływające do Świątyni intencje.
Ksiądz Sławomir powiedział również o kolejnym kierunku prac.
Wiemy doskonale, że funkcjonuje tutaj potężna, wielka parafia żywa, ale także byśmy chcieli, żeby to miejsce było otwarte dla innych pielgrzymów, nie tylko z Polski, ale też i ze świata i żeby ta przestrzeń była tak skonstruowana, żeby wszyscy się zmieścili. Wszyscy mieli swoje miejsce, dlatego też pracujemy i będziemy mocno tutaj pracować nad tym, by ta infrastruktura, która jest konieczna dla pielgrzymów, była w odpowiedni sposób służyła parafii, ale także pielgrzymom i wszystkim odwiedzającym indywidualnie naszą świątynię. Będą te prace kontynuowane dalej, tak by wszyscy mogli tutaj mieć swoje miejsce.
Zakończył prośbą:
by wszyscy którzy mogą wspierali to dzieło, byśmy upiększali dalej tą świątynię, która jest takim znakiem wielkiej wdzięczności wielu, wielu serc, które tutaj mogą się pomodlić, ale także doznać tej obecności Pana Boga i Jego opieki. Myślę, że uda nam się to kontynuować w odpowiedni sposób i zawierzamy siebie też opatrzności Bożej, szczególnie w tym dniu.
Świątynia – miejsce, które się rozwija
Na zakończenie abp Adrian Galbas SAC powiedział:
Jest to bardzo wzruszające, że wokół świątyni jest ogromna liczba ludzi, którzy tworzą swego rodzaju duchową rodzinę. Ludzi, którzy zrozumieli ten wielki dar opatrzności i mają w sobie potrzebę dziękowania Panu Bogu za to, że wszystko przemija, a Pan Bóg jest stale obecny. I to jest wspaniałe, że ta rodzina się powiększa.
Arcybiskup obiecał również, że dopilnuje, aby żadne pieniądze, które są składane na budowę Świątyni nie zostały zmarnowane. Podkreślił, że obecne plany kanalizują się w dwóch wymiarach:
Pierwszy to praca nad wyposażeniem Świątyni, uczynieniem jej pełną. Mamy tutaj przykład Sagrady Familia. Tak długo może byśmy nie chcieli tego wszystkiego robić, ale jasne, że i tu jest potrzebna cierpliwość. Więc tak jak widać, to jest ten krok za krokiem, który zmierza w stronę kompletnego wystroju świątyni.
A druga rzecz to jest infrastruktura. Chodzi o to, że ci pielgrzymi, którzy tu przebywają, potrzebują też miejsca, gdzie mogą się spotkać, gdzie mogą coś zjeść, gdzie mogą się jakoś zatrzymać. I tego na razie tutaj brakuje jeszcze i to na pewno chcielibyśmy też rozwijać.
Na koniec Arcybiskup podziękował biskupom, którzy zgodzili się na to, aby w ich diecezjach 7 czerwca 2026 roku odbyła się zbiórka na budowę Świątyni Opatrzności Bożej.
Zapraszamy na XIX Święto Dziękczynienia – niech to będzie dzień, w którym razem staniemy przed Bogiem z wdzięcznością i radością.