W rocznicę urodzin prezydenta Kaczorowskiego

Ryszard Kaczorowski, ostatni Prezydent Rzeczypospolitej na Uchodźstwie, urodził się w Białymstoku 26 listopada 1919 roku. Od wczesnej młodości działał na rzecz odrodzonej Ojczyzny. Jako harcerz po 17 września 1939 na okupowanych przez Związek Sowiecki wchodnich terenach Polski tworzył konspiracyjną organizację harcerską – Szare Szeregi – w której pełnił funkcję komendanta obwodu białostockiego. Został aresztowany przez NKWD i skazany na karę śmierci, zamienioną na 10 lat katorgi w kopalni na Kołymie.
Zwolniony z łagru w marcu 1942 roku wstąpił do armii tworzonej przez generała Andersa i jako żołnierz II Korpusu w 3. Dywizji Strzelców Karpackich odbył całą kampanię włoską. Był uczestnikiem bitwy o Monte Cassino.
Po wojnie pozostał w Anglii, gdzie prócz pracy zawodowej kontynuował działalność społeczną. W latach 1967–1988 był przewodniczącym Związku Harcerstwa Polskiego na Uchodźstwie. Wszedł w skład Rady Narodowej, Rady Koordynacji Polonii Wolnego Świata, Rady Funduszu Pomocy Krajowi, Rady Polskiej Macierzy Szkolnej oraz Rady Instytutu Polskiego Akcji Katolickiej.
Od marca 1986 roku Ryszard Kaczorowski pełnił w Rządzie RP na Uchodźstwie funkcję ministra do spraw krajowych. W styczniu 1988 roku prezydent Kazimierz Sabbat wyznaczył go na swojego następcę. W lipcu 1989 roku Ryszard Kaczorowski objął urząd Prezydenta RP na Uchodźstwie jako szósty z prezydentów reprezentujących ciągłość władzy suwerennej II Rzeczypospolitej.
Po wolnych wyborach prezydenckich w Polsce przekazał przechowywane dotąd w Londynie insygnia prezydenckie Lechowi Wałęsie i złożył swój urząd na ręce marszałka senatu. Nie zaprzestał działalności patriotycznej i społecznej, dbając o rozwój wolnej Ojczyzny.

Był kawalerem wielu orderów, m.in. wręczonego przez Elżbietę II orderu św. Michała i św. Jerzego. Został też odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Piusa IX, który przyznał mu Jan Paweł II. Stał się posiadaczem licznych doktoratów honoris causa, honorowym członkiem wielu stowarzyszeń i organizacji.

Wraz z prezydentem Lechem Kaczyńskim zginął w tragicznym locie delegacji polskiej na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej. W przededniu wylotu modlił się w Panteonie przy grobie swego przyjaciela, księdza Zdzisława Peszkowskiego, harcerza i ułana.

Od 3 listopada 2012 Ryszard Kaczorowski spoczywa w Panteonie Wielkich Polaków. Co roku odprawiane są w jego intencji Msze św., a podczas uroczystości religijnych i patriotycznych członkowie najwyższych władz Rzeczypospolitej składają przy jego grobie wieńce i wiązanki kwiatów.

Mimo nasilonej pandemii, w 102. rocznicę urodzin ostatniego Prezydenta na Uchodźstwie Panteon Wielkich Polaków zapełnił się wiernymi, którzy przyszli modlić się za duszę wielkiego patrioty. W tym roku po raz pierwszy polecano Bogu również duszę jego małżonki, śp. Karoliny, która zmarła w sierpniu tego roku.

Na zaproszenie Instytutu Tradycji Rzeczypospolitej i Samorządu Terytorialnego oraz Zjednoczenia Organizacji Historycznych i Strzeleckich Bractwa Kurkowego Rzeczypospolitej do Panteonu przybyli współpracownicy i przyjaciele Ryszarda Kaczorowskiego, kombatanci, przedstawiciele rządu, delegacje policji i wojska, oraz samorządowcy z miast, których był honorowym obywatelem.

Były również obecne delegacje Związku Piłsudczyków, uczniowie, harcerze i członkowie Strzelca z różnych stron kraju, przedstawiciele Bractwa Kurkowego i liczne poczty sztandarowe.

Oprawę muzyczną zapewniła Orkiestra Reprezentacyjna Policji, asystę wojskową zaś – Kompania Honorowa Wojsk Lądowych.

Eucharystii odprawianej wspólnie z ks. Elią Callegarim przewodniczył sufragan łowicki, biskup Wojciech Osial, który wygłosił również kazanie.

Nawiązał w nim zarówno do dzisiejszych czytań liturgicznych, jak i do niedawnych uroczystości beatyfikacyjnych Prymasa Tysiąclecia. Wspominał Ryszarda Kaczorowskiego, którego całe życie było służbą dla Ojczyzny oraz bliźnich. Dziękował Parze Prezydenckiej, która trwała we wzajemnej miłości przez blisko 60 lat, a ich patriotyzm i pełną miłości pracę dla Polski stawiał za wzór.